نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 5 خرداد 1390 توسط چیکا

پیر زنی با كمر نیمه خمیده

بارون تازه شروع به باریدن كرده بود، كاپشنو و پوشیدم و یه نایلون سرم كردم رفتم سر زمین، توی راه حاج عباس رو دیدم كه با موتورش داشت میرفت طرف باغش تا منو دید ترمز كرد و گفت: 

- سلام آقا صالح تو این هوا كجا داری میری؟

سلام حاجی دارم میرم سر زمین

- كدوم، همونی كه گندم كاشتین؟

 - آره همون

- بیا بالا برسونمت منم میرم اون وری

- باشه حاجی دستت درد نكنه

موتور از زمین كنده  شد و راهی شدیم توی مسیر یه هو حاج عباس سرعتشو كم كرد و گفت: صالح صدامو میشنوی؟

 گفتم: آره حاجی

 - صالح  یه حرفهایی شنیدم ازت حقیقت داره؟

  - حاجی چه حرفایی ؟!

- دیشب زری خانم می گفت: یه مدته كه خونه ی ننه ات نمیری؟ آخه چرا؟ گناه داره پیر زن.

- والله حاجی چی بگم آره سه چهار ماهی میشه كه نرفتم، خودت كه میبینی مردم ده چی میگن پشت سرش. خسته شدم از اخلاقش چیكار كنم بهش میگم بابا من پسرتم لااقل به من بگو آقام كجاست، چه بلایی سرش آوردی ولی انگار نه انگار كه داری با اون حرف میزنی همین طوریش كه لال بود حالا بیا اون موقع ببینش! حاجی من دیگه بچه نیستم 22 ساله كه از آقام خبر ندارم نمیدونم كجاست مرده یا زنده است فقط از مردم شنیدم، بچه كه بودم آقا و ننه ام چند روزی رفتن شهر وقتی ام برگشتن دیگه آقام  همراش نبود بالاخره حاجی منم حق دارم بدونم چه بلایی سرش اومده.

اینم كه زبون بسته شده و هیچ حرفی نمیزنه فقط  بلده از كله ی صبح بره سر زمین و شب برگرده فقط كار، كار انگار نه انگار كه خونواده ام داره. راستش و بخوای  حاجی رعنا هم از وقتی كه جدا شدیم راحت شده به اونم فشار میومد، الان خودشو و خودش هركاری ام دلش میخواد خودش بكنه.

- حاج عباس كلاه كاپشن شو گذاشت و گفت: والله چی بگم، آره زندگی با همچین آدمی مشكله ولی چه باید كرد باید تحملش كنی مادرته، حرف مردم ام كه تموم شدنی نیست یه روز میگن اون آقا تو كشته و زبونش گرفته ام یه روز ام میگن نه اون از بچگی اینطوری بود.

 - حاجی تو رو خدا تمومش كن نمیخوام بشنوم، بزار همین طوری كه هست باشه.

باران شدیدتر شد طوری كه حاج عباس نمی تونست موتور را برونه، موتور و کشید کنار روبه من گفت:

- صالح صلاح نیست تو این وضعیت بریم سر زمین هوا خیلی بده نیم ساعت اینطوری بباره همه جا رو سیل می گیره بیا برگردیم دِه .

- باشه حاجی دور بزن بریم .

وارد ده که شدیم، آب همه جای ده رو گرفته بود مردم تو جنب و جوش بودن همه ریخته بودن بیرون تا جلوی سیل رو بگیرن. سقف اتاق ما هم چكّه می كرد سریع رفتم خونه تا درستش كنم یه نایلون بزرگ از رعنا گرفتم و رفتم پشت بام از این بالا همه چیز كاملاً معلوم بود وضعیت دِه خیلی بهم ریخته بود نگاهی به محله ی پایین انداختم، یه پیرزن با كمر نیمه خمیده كه اوركت و پوتین تنش  بود داشت  سر كوچه شون شن  می ریخت تا آب تو محلشون نره همه جاش گِلی شده بود انگار، چند باری زمین خرده بود دلم خیلی به حالش سوخت.

فردای اون روز بارون دیگه قطع شده بود و اوضاع دِه كمی آرام تر، مردم میگفتن باغ های میوه همشون خراب شدن كاپشنمو پوشیدم و به طرف باغ راهی شدم .

سركوچه مون احمد پسر حاج عباس نفس نفس زنان خودش و به من رسوند و گفت: آقا صالح آقا صالح نه نه ات، نه نه ات

گفتم: نه نه ام چی ها بگو طوریش شده؟

- میگن از دیشب همین طوری افتاده وسط حیاط خونه ش.

سریع خودمو به خونه رسوندم. همه ی زنهای محله دورش جمع شده بودند زانو هام به لرزه افتادند جلوتر كه رفتم دیدم همون پیرزنِ قد خمیده كه دیروز اوركت و پوتین تنش بود، نه نه ی من بود. تو این چند ماهی كه پیشش نبودم انگاری خیلی سخت براش گذشته بود هم لاغر شده بود و هم كمرش ام خم ...

عصر اون روز تو مسجد دهمون مراسمش بود مردم دِه زیاد نیومده بودند اِلا چند تا از همسایه هامون اونایی هم كه میومدن بجای تسكین نمك رو زخم میزدند فقط بلد بودن بگن خدا از تقصیراتش بگذره.

سرمو پایین انداخته بودم و با حال روز خودم گریه میكردم كه یه هو دیدم چند تا آقا و خانم وارد مسجد شدن بیست سی نفری میشدن همراه خودشون یه دسته گل و بنر آورده بودند نمیدونستم از كجا اومدند یكی شون جلو اومد و باهام روبوسی كرد و گفت: خدا صبرتون بده.

بعدش بنری كه آورده بودند و زدند به دیوار مسجد روی بنر عكس آقام بود و زیرش نوشته شده بود " درگذشت همسر شهید باقری را خدمت بازماندگانش تسلیت عرض میكنیم "

بغض گلومو گرفت نمیدونستم چیكار كنم فقط یه كسی رو میخواستم تا سرمو بزارم روی پاهاشو گریه كنم  ولی افسوس كه دیگه اون كس نبود و رفته بود حالا من مانده بودم و عده ای مردم ِ...

به درود: چیكا

 



درباره وبلاگ
آرشیو مطالب
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic